دارم ترکت می کنم... دوستت داشتم و دارم...

اما... خداحافظ formikazs... خداحافظ...

به نام حضرت دوست

دل من دیر زمانی است که می پندارد:
"دوستی" نیز گلی است؛

مثل نیلوفر و ناز،

ساقه ی ترد و ظریفی دارد.

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد،
جان این ساقه ی نازک را

                              -دانسته-

                              بیازارد...

              تند و تند می گذشت

تند و تند مثل برق

             سبز سبز مثل دشت

ای که پر ترانه اید

            مثل چشمه مثل رود

کاشکی به جز سلام

            حرف دیگری نبود.

چیزی به نام یک مشکل وجود ندارد، که در دستهایت برایت هدیه ای نداشته باشد.

 تو در جست و جوی مشکلات هستی، زیرا به هدایای آن ها نیازمندی...

خدایا، به من قدرت تحمل عقیده ی مخالف ارزانی کن.

 

خدایا، مرا همواره، آگاه و هوشیار دار، تا پیش از شناختن درست و کامل کسی یا فکری- مثبت یا منفی- قضاوت نکنم.

 

خدایا، خودخواهی را چندان در من بکش، یا چندان برکش، تا خودخواهی دیگران را احساس نکنم، و از آن در رنج نباشم.

 

خدایا، به من تقوای ستیز بیاموز، تا در انبوه مسئولیت، نلغرم، و از تقوای پرهیز مصونم دار تا در خلوت عزلت، نپوسم.

 

خدایا، مرا از چهار زندان بزرگ انسان: طبیعت، تاریخ، جامعه و خویشتن، رها کن، تا آن چنان که تو، ای آفریدگار من، مرا آفریده ای- خود آفریدگار خود باشم، نه که-همچون حیوان- خود را با محیط، که محیط را با خود، تطبیق دهم.

 

خدایا، این آیه را بر زبان داستایوسکی رانده ای، بر دل های روشنفکران فرود آر که : " اگر خدا نباشد، همه چیز مجاز است." جهان فاقد معنی و زندگی فاقد هدف و انسان پوچ است، و انسان فاقد معنی، فاقد مسئولیت نیز هست.

 

خدایا، به من توفیق تلاش، در شکست؛ صبر، در نومیدی؛ رفتن، بی همراه؛ جهاد، بی سلاح؛ کار، بی پاداش؛ فداکاری، در سکوت؛ دین، بی دنیا؛ مذهب، بی عوام؛ عظمت، بی نام؛ خدمت، بی نان؛ ایمان، بی ریا؛ خوبی، بی نمود؛ گستاخی، بی خامی؛ مناعت، بی غرور؛ عشق، بی هوس؛ تنهایی، در انبوه جمعیت؛ دوست داشتن، بی آن که دوست بداند؛ روزی کن.

 

خدایا، چگونه زیستن را تو به من بیاموز،

 

چگونه مردن را خود خواهم دانست...

این روزا همه بهم می گن: "مواظب خودت باش..."
خدایا مواظب من باش.